ای حرمت قبله حاجات ما

 

اى حرمت قبله حاجات ما

 

ياد تو تسبيح و مناجات ما

 

تاج شهيدان همه عالمى

 

دست على، ماه بنى هاشمى

 

هم قدم قافله سالار عشق‏

 

ساقى عشاق و علمدار عشق

 

سرور و سالار سپاه حسين

 

داده سر و دست براه حسين

 

عم امام و اخ و ابن امام

 

حضرت عباس عليه السلام

 

اى علم كفر نگون ساخته

 

پرچم اسلام برافراخته

 

مكتب تو مكتب عشق و وفاست‏

 

درس الفباى تو صدق و صفاست

 

‏

شمع شده، آب شده، سوخته

 

روح ادب را، ادب آموخته

 

آب فرات از ادب توست مات

 

موج زند اشك به چشم فرات

 

‏

ياد حسين و لب عطشان او

 

و آن لب خشكيده طفلان او

 

ساقى كوثر پدرت مرتضى است

 

كار تو سقائى كرب و بلاست

 

هر كه به دردى به غمى شد دچار

 

گويد اگر يكصد و سى و سه بار

 

اى علم افراشته در عالمين

 

اكشف يا كاشف كرب الحسين(1)

 

از كرم و لطف جوابش دهى‏

 

تشنه اگر آمده آبش دهى

 

‏

چون نهم ماه محرم رسيد

 

كار بدانجا كه تو دانى كشيد

 

از عقب خيمه صدر جهان‏

 

شاه فلك جاه ملك آشيان

 

شمر به آواز ترا زد صدا

 

 گفت كجايند، بنو اختنا(2)

 

تا برهانند ز هنگامه‏ات

 

داد نشان خط امان نامه‏ات

 

رنگ پريد از رخ زيباى تو

 

  لرزه بيفتاد بر اعضاى تو

 

من به امان باشم و جان جهان

 

از دم شمشير و سنان بى امان

 

دست تو نگرفت امان نامه را

 

تا كه شد از پيكر پاكت جدا

 

مزد تو زين سوختن و ساختن

 

دست سپر كردن و سر باختن

 

دست تو شد دست شه لافتى‏

 

خط تو شد خط امام خدا

 

چهار امامى كه ترا ديده‏اند

 

دست علم گير تو بوسيده‏اند

 

طفل بدى، مادر والاگهر

 

برد ترا ساحت قدس پدر

 

چشم خداوند چو دست تو ديد

 

بوسه زد و اشك ز چشمش چكيد

 

با لب آغشته بزهر جفا

 

بوسه به دست تو بزد مجتبى

 

‏

ديد چون در كرب و بلا شاهدين‏

 

دست تو افتاد به روى زمين

 

خم شد و بگذاشت سر ديده‏اش

 

بوسه بزد با لب خشكيده‏اش

 

‏

حضرت سجاد هم آن دست پاك‏

 

بوسه زد و كرد نهان زير خاك

‏

مطلع شعبان همايون اثر

 

بر ادب توست دليلى دگر

 

سوم اين ماه چو نور اميد

 

 شعشعه صبح حسينى دميد

 

چارم اين مه كه پر از عطر و بوست‏

 

نوبت ميلاد علمدار اوست

 

شد بهم آميخته از مشرقين

 

نور ابوالفضل و شعاع حسين

 

اى به فداى سر و جان و تنت

‏

 وين ادب آمدن و رفتنت

 

وقت ولادت قدمى پشت سر

 

وقت شهادت قدمى بيشتر

 

مدح تو اين بس كه شه ملك جان

 

شاه شهيدان و امام زمان

 

گفت به تو گوهر والا نژاد

 

جان برادر به فداى تو باد

 

شه چو بقربان برادر رود

 

كيست «رياضى» كه فدايت شود؟

 

سید علی ریاضی یزدی

---

(1) يعنى: اندوه مرا بر طرف كن اى بردارنده اندوه از سيماى حسين (ع).

(2) يعنى: كجايند خواهر زادگان من.

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِاللّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ

الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللّهِ

اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَلا جَعَلَه

اللّهُ اخِرَالْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى

الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى

اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

 

عشق زينب بيماري نيست جز فوق جنون

هركه گويد يا حسين بر او سرايت ميكند

اي كه بيماري چرا نزد طبيبان ميروي

خرده نان سفره زينب كفايت ميكند

كربلا باشد سفارت خانه حق بر زمين

اين سفارتخانه را زينب صدارت ميكند

بيرق خون خواه شاه كربلا اين مطلب است

اهل عالم گوش باشيد اين سپاه زينب است

قالَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلْيٍّ عليه السلام :

[ دََخَلْتُ عَلي رَسُولِ اللهِ عليه السلام وَ عِنْدَهُ أُبَيُّ بْنُ كَعبٍ

فَقاَل لي رَسوُلُ اللهِ (‌ص) : مَرْحَباً بِكَ يا اَبا عَبْدِاللهِ ؟‌ يا زَيْنَ السَّمواتِ وَ الْاَرْضَيْنَ !‌ اَحَدٌ غَيْرِكَ ؟‌! قالَ يا اُبَيُّ وَ الَّذي بَعَثَني بِالْحَقِّ نَبيًّا اِنَّ الْحُسَيْنَ بْنِ عَليٍّ فِي السَّماءِ اَكْبَرُ مِنْهُ فِي الْاَرْضِ وَ اِنَّهُ لَمَكْتوبٌ عَنْ يَمينِ عَرْشِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ :‌مّصباحُ هديً وَ سَفينهُ النِجاةٍ وَ امامُ خيرٍ و يُمْنٍ و عِزَّ وَ فخرٍ و علمٍ وذُخْرٍ...]

امام حسين عليه السلام فرمود: « من به نزد رسول خدا (ص) رفتم در حالي كه ابي بن كعب در خدمت ايشان بود. پيامبر خدا فرمود :‌« آفرين بر تو اي اباعبدالله ! اي زيور آسمانها و زمينها ! ابي به آن حضرت عرض كرد : چگونه كسي جز شما مي تواند زيور آسمانها و زمينها باشد؟ فرمود : اي ابي سوگند به آن كه مرا بحق پيامبري برانگيخت حسين بن علي در آسمان عظمت فزونتري دارد تا در زمين و درسمت راست عرش خداي عزيز و شكوهمند نوشته شده است : [ حسين ] چراغ هدايت و كشتي نجات است پيشواي نيكي و بركت و شكوه و فخر و علم و تقواست ...

والا تر - زيباتر - بهتر

امام حسین (ع): اگر دنيا باارزش‌ شمرده‌ شود، منزل‌ آخرت‌

و دار ثواب‌ الهي‌ باارزشتر و والاتر است‌. و اگر بدن‌ و جسم‌

انسانها براى‌ مرگ‌ آفريده‌ شده‌، به‌ خدا سوگند كشته‌ شدن‌

 انسان‌ با شمشير (شهادت‌) بهتر است‌.

و اگر رزق‌ و روزى‌ موجودات‌ تقسيم‌ شده‌ و مقدّر گرديده‌، زيباتر و

 نيكوتر آن‌ است‌ كه‌ انسان‌ در طلب‌ رزق‌ و روزي‌ كمتر حرص‌

داشته‌ باشد.

اگر جمع‌ كردن‌ اموال‌ براي‌ ترك‌ كردن‌ آن‌ است‌، چرا انسان‌ آزاده‌

 نسبت‌ به‌ اين‌ چيزي‌ كه‌ ترك‌ كردني‌ است‌ بخل‌ بورزد.