تبليغاتX
هل من ناصرینصرنی
 
اى حرمت قبله حاجات ما
 
ياد تو تسبيح و مناجات ما
 
تاج شهيدان همه عالمى
 
دست على، ماه بنى هاشمى
 
هم قدم قافله سالار عشق‏
 
ساقى عشاق و علمدار عشق
 
سرور و سالار سپاه حسين
 
داده سر و دست براه حسين
 
عم امام و اخ و ابن امام
 
حضرت عباس عليه السلام
 
اى علم كفر نگون ساخته
 
پرچم اسلام برافراخته
 
مكتب تو مكتب عشق و وفاست‏
 
درس الفباى تو صدق و صفاست
 
شمع شده، آب شده، سوخته
 
روح ادب را، ادب آموخته
 
آب فرات از ادب توست مات
 
موج زند اشك به چشم فرات
 
ياد حسين و لب عطشان او
 
و آن لب خشكيده طفلان او
 
ساقى كوثر پدرت مرتضى است
 
كار تو سقائى كرب و بلاست
 
هر كه به دردى به غمى شد دچار
 
گويد اگر يكصد و سى و سه بار
 
اى علم افراشته در عالمين
 
اكشف يا كاشف كرب الحسين(1)
 
از كرم و لطف جوابش دهى‏
 
تشنه اگر آمده آبش دهى
 
چون نهم ماه محرم رسيد
 
كار بدانجا كه تو دانى كشيد
 
از عقب خيمه صدر جهان‏
 
شاه فلك جاه ملك آشيان
 
شمر به آواز ترا زد صدا
 
 گفت كجايند، بنو اختنا(2)
 
تا برهانند ز هنگامه‏ات
 
داد نشان خط امان نامه‏ات
 
رنگ پريد از رخ زيباى تو
 
  لرزه بيفتاد بر اعضاى تو
 
من به امان باشم و جان جهان
 
از دم شمشير و سنان بى امان
 
دست تو نگرفت امان نامه را
 
تا كه شد از پيكر پاكت جدا
 
مزد تو زين سوختن و ساختن
 
دست سپر كردن و سر باختن
 
دست تو شد دست شه لافتى‏
 
خط تو شد خط امام خدا
 
چهار امامى كه ترا ديده‏اند
 
دست علم گير تو بوسيده‏اند
 
طفل بدى، مادر والاگهر
 
برد ترا ساحت قدس پدر
 
چشم خداوند چو دست تو ديد
 
بوسه زد و اشك ز چشمش چكيد
 
با لب آغشته بزهر جفا
 
بوسه به دست تو بزد مجتبى
 
ديد چون در كرب و بلا شاهدين‏
 
دست تو افتاد به روى زمين
 
خم شد و بگذاشت سر ديده‏اش
 
بوسه بزد با لب خشكيده‏اش
 
حضرت سجاد هم آن دست پاك‏
 
بوسه زد و كرد نهان زير خاك
مطلع شعبان همايون اثر
 
بر ادب توست دليلى دگر
 
سوم اين ماه چو نور اميد
 
 شعشعه صبح حسينى دميد
 
چارم اين مه كه پر از عطر و بوست‏
 
نوبت ميلاد علمدار اوست
 
شد بهم آميخته از مشرقين
 
نور ابوالفضل و شعاع حسين
 
اى به فداى سر و جان و تنت
 وين ادب آمدن و رفتنت
 
وقت ولادت قدمى پشت سر
 
وقت شهادت قدمى بيشتر
 
مدح تو اين بس كه شه ملك جان
 
شاه شهيدان و امام زمان
 
گفت به تو گوهر والا نژاد
 
جان برادر به فداى تو باد
 
شه چو بقربان برادر رود
 
كيست «رياضى» كه فدايت شود؟
 
سید علی ریاضی یزدی

(1) يعنى: اندوه مرا بر طرف كن اى بردارنده اندوه از سيماى حسين (ع).
(2) يعنى: كجايند خواهر زادگان من.
+ نوشته شده توسط استاد در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386 و ساعت 17:24 |
عشق زينب بيماري نيست جز فوق جنون

هركه گويد يا حسين بر او سرايت ميكند

اي كه بيماري چرا نزد طبيبان ميروي

خرده نان سفره زينب كفايت ميكند

كربلا باشد سفارت خانه حق بر زمين

اين سفارتخانه را زينب صدارت ميكند

بيرق خون خواه شاه كربلا اين مطلب است

اهل عالم گوش باشيد اين سپاه زينب است

+ نوشته شده توسط استاد در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386 و ساعت 16:57 |
عمر را پايـان رسيد و يــــــــارم از در درنيـــامد

 قصّــــه‏ام آخـــر شد و اين غصّه را آخر نيامد

جام مرگ آمـد به دستم، جام مى هرگز نديدم

سالها بر من گـــذشت و لطفى از دلبر نيامد

مرغ جان در اين قفس بى بال و پر افتاد و هرگز

آنكــــه بايـــد اين قفس را بشكند از در نيامد

عاشقــــانِ روى جانان، جمله بى نام و نشانند

 نامــــــداران را هـــواى او، دمى بر سر نيامد

كاروانِ عشق رويش، صف به صف در انتظــارند

با كه گويـــم: آخر آن معشوق جان‏پرور نيامد

مردگان را روح بخشــد، عاشقان را جان ستاند

 جاهلان را اين‏چنين عاشق كشى باور نيامد

 

+ نوشته شده توسط استاد در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386 و ساعت 14:7 |
من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم

چشم بيمــــار تــــو را ديــدم و بيمار شدم

 فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم

همچــــو منصــور خــــــريدار سرِ دار شدم

غم دلدار فكنده است به جانم، شررى

كـــه بـــه جــــان آمدم و شهره بازار شدم

درِ ميخانه گشاييد به رويم، شب و روز

كه من از مسجد و از مدرسه، بيزار شدم

جــــامــه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم

خــــرقــــه پيــــر خـــراباتى و هشيار شدم

واعـــظ شهــر كــه از پند خود آزارم داد

 از دم رنــــد مــــى‏آلــــوده مــــَددكار شدم

 بگـــذاريــــد كــــه از بتكــده يادى بكنم

 مـــن كـــه با دستِ بت ميكده، بيدار شدم

+ نوشته شده توسط استاد در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386 و ساعت 14:6 |

آغوشت را باز کن صحرا           

فردا

عشیره عاشورا

        از بیکران تو خواهد گذشت

وجنون جاودانت را

      به خاطر تاریخ خواهد سپرد

فردا

عظیم ترین عزیمت تاریخ و

            معتبرترین عبور

             در تو تعبیر می شود

و سراسر سوره ها و

         سطربه سطر اسطوره ها

              بر خاطراتت خطور می کنند

حسین

با نشانه هایی از محراب و

                         مهرِ آب

از ریگزارروزگارت عبور می کند و

                       قد قامت قیام می خواند

وابهتت را

بر بهت کودکانه جهانیان

                     خواهد نوشت

خلاصه خلوص است 
و

دست در دست دوست ،

آستینش  ،

       آستان حضور هزار فرشته تشنه است

هزار حضور دارد انگار

روح نوح را

در پاکی پیکرش داردو

                           کلیم ،

                            در کلامش پیداست

قیامش ، قیامتی است

           که بر دوش دشت سنگینی می کند

با  خود

خیل خلیل ها و

 وایل اسماعیل ها را می آورد

                    مسلمانان مسلم

                      ضامنان نماز ،

                      که اجسادشان

                       سجده های همیشگی است

                          که یاسین را                                                           

                                      سینه به سینه

                                        و آیه به آیه

                                          بر گریه ها می نویسند

+ نوشته شده توسط استاد در شنبه پنجم خرداد 1386 و ساعت 9:40 |
سرش به نیزه به گل های چیده می ماند                   به فجر از افق خون دمیده می ماند

یگانه بانوی پرچم به دوش عاشورا                            به نخل سبز زماتم تکیده می ماند

میان خیمه ی آتش گرفته طفل دلم                           به آهویی که زمردم رمیده می ماند

شب است گوش یتیمان زضربت سیلی                     به لاله های زحنجردریده می ماند

رقیه طفل سه ساله که حوری حرم است                   به آن که رنج نود ساله دیده می ماند

امام صادق حق پشت ناقه ی عریان                          به زیر یوغ چو ماه خمیده می ماند

شوم فدای شهیدی که در کنار فرات                          به آفتاب به خون آرمیده می ماند

هلال یک شبه ی من زچیست خونین؟                     نگاه تو به دل داغ دیده می ماند

حکایت احدواشک چشم خونینش                           به اختران زگردون چکیده می ماند

                                                                                               احد ده بزرگی

 

 

+ نوشته شده توسط استاد در دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386 و ساعت 14:41 |

دل را حسين جـان هـوس كـربـلای توست
جان میـدهـد نويـد كه درسر هـوای توست
یک باغ ِ با شكو ه  ،  اگـر هست در جهان                       
گلهای  پرپريست  كـه  در كـربـلای تـوست
از   ديـر باز  ،  گـريـه  تسلای خاطـر ا ست                     
اشك ِ  روان   تـداوم سرخ ِ  عـزای ِ تـوست
قانون  غـم  اساس  وجـود   محـرم  ا ست
آر ی همان غمی كه نیازش رضای توست
ما گريـه را بـه تسليت ِ خويش  مـی كنيـم
ور نه چه جای ِ اشك فشاندن براي توست
گاه ِ شكست  می شود آهـنگ غـم سرود
پيروز گشته ای تـو  و شادي سزاي توست
ويـن اشكهـاي شوق كـه دردیـدگان ماست
تقـطيـری از محبـت ِ بـی انـتـهـای ِ تـوست
بـايــد  سپـاس  گـفـت  خـداونــد  ِ نـور   را
زان حـجـم ِ آفـتـاب  كـه دركــربـلای تـوست
عـبـاس قـطـعـه قـطـعـه شـد امـا هنوز  هم
در فـكـر  ِاهـتـزاز  ِ بـلـنـد  ِ   لـوای ِ  تـوست 
ایـنک پـيـام  خـون  تـو   تـا  هست  روزگـار
در گـوش اهـل ِ دل سخـن ِ آشنـای ِتـوست

+ نوشته شده توسط استاد در دوشنبه دهم اردیبهشت 1386 و ساعت 20:49 |

السلام اى پسر صبح، بنى زيبايى

 

السلام اى پدرت، پايه آزادى مرد

 

السلام اى غم جانكاه برادر در مشت

 

 السلام اى گل خون، در رگ تو خون خداست

 

 مرد در تيغه شمشير تو معنى دارد

 

 رود نفرين شده، شرمنده بى تابى تو

 

 با تو هفتاد و دو آواز شنيدن دارد

 

 تو خلاصه شده همهمه دريايى

 

 مرد ماه و شب و چاه و غم و تنهايى و درد

 

خنجر صلح و خيانت كه زدندش از پشت

 

 قصه عشق تو تا آخر تاريخ رهاست

 

 ابر با داغ تو برجان زمين مى بارد

 

 موج، بر سرزده از لحظه بى آبى تو

 

اشك با زمزمه ات قصد چكيدن دارد

 

                       غلامرضا سليمانى

+ نوشته شده توسط استاد در یکشنبه نهم اردیبهشت 1386 و ساعت 19:26 |

 

 

باز طوفانی شده دریای دل

موج سر بر ساحل غم میزند

باز هم خورشید رنگ خون گرفت

بر زمین نقشی ز ماتم میزند

 

باز جام دیده ها لبریز شد

باز زخم سینه ها سر باز کرد

در میان ناله و اندوه و اشک

حنجرم فریادها آغاز کرد

 

می نویسم شرح این غم نامه را

داستان مشک و اشک و تیر را

می نویسم از سری کز عشق دوست

کرد حیران تیغه شمشیر را

 

گوئیا با آن همه بیگانگی

آب هم با تشنگان بیگانه بود

در میان آن همه نامردمی

اشک آب و دیده ها پیمانه بود

 

تیغ ناپاکان برآمد از نیام

خون پاکی دشت را سیراب کرد

خون خورشید است بر روی زمین

کآسمان تشنه را سیراب کرد

 

می شود خورشید را انکار کرد؟

زیر سم اسبها در خاک کرد؟

می شود آیا که نقش عشق را

از درون سینه هامان پاک کرد؟

 

گر نشان عشق را گم کرده ایم

در میان آتش آن خیمه هاست

گر به دنبال حقیقت میرویم

حق همینجا حق به روی نیزه هاست

 

گریه ها بر حال خود باید کنیم

او که خندان رفت چون آزاد شد

ما سکوت مرگباری کرده ایم

....او برای قرنها فریاد شد

 

بازهم در ماتم روی حسین

باز هم در سوگ آن آلاله ایم

یادتان باشد حیات عشق را

وامدار خون سرخ لاله ایم                 بهزاد حیدری

+ نوشته شده توسط استاد در دوشنبه سوم اردیبهشت 1386 و ساعت 0:32 |

شيعيان ديگر هواي نينوا دارد حسين (ع)                   روي دل با کاروان کربلا دارد حسين (ع)
از حريم کعبه جدش به اشکي شست دست            مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسين
ميبرد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظيم                          بيش از اينها حرمت کوي منا دارد حسين
پيش روراه ديار نيستي کافيش نيست                   اشک و آه عالمي هم در قفا دارد حسين
بسکه محملها رود منزل به منزل با شتاب              کس نمي‌داند عروسي يا عزا دارد حسين
رخت و ديباج حرم چون گل به تاراجش برند                 تا بجائي که کفن از بوريا دارد حسين
بردن اهل حرم دستور بود و سر غيب                         ورنه اين بي‌حرمتيها کي روا دارد حسين
سروران،‌پروانگان شمع رخسارش ولي                 چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسين
سر به تاج زين نهاده راه‌پيماي عراق                    مي‌نمايد خود که عهدي با خدا دارد حسين
او وفاي عهد را با سر کند سودا ولي                         خون به دل از کوفيان بي‌وفا دارد حسين
دشمنانش بي‌امان و دوستانش بي‌وفا                    با کدامين سر کند مشکل دو تا دارد حسين
سيرت آل علي با سرنوشت کربلاست                   هر زمان از ما يکي صورت نما دارد حسين
آب خود با دشمنان تشنه قسمت مي‌کند                   عزت و آزادگي بين تا کجا دارد حسين
دشمنش هم آب مي‌بندد به روي اهل بيت                  داوري بين با چه قومي بي‌حيا دارد حسين
بعدازاينش صحنه‌هاو پرده‌هااشکست وخون           دل تماشا کن چه رنگين سينما دارد حسين
سازعشق است وبه دل هرزخم پيکان زخمه‌ئي         گوش کن عالم پراز شور و نواداردحسين
دست آخر کز همه بيگانه شد ديدم هنوز                       با دم خنجر نگاهي آشنا دارد حسين
شمر گويد گوش کردم تا چه خواهد از خدا               جاي نفرين هم بلب ديدم دعا دارد حسين
اشک خونين گو بيا بنشين به چشم شهريار               کاندرين گوشه عزايي بي‌ريا داردحسین                                                                                                                                           شهریار

+ نوشته شده توسط استاد در شنبه یکم اردیبهشت 1386 و ساعت 15:51 |

عشق يعني کوچه کوچه انتظار               رؤيت خورشيد در باغ بهار
عشق يعني با جنون تا اوج‌ها                 رفتن از ساحل به بام موجها
عشق يعني يک تغزل شعر ناب               مثنوي‌هاي خداي آفتاب
عشق يعني سوختن با شعله‌ها              سبز گشتن در شکوه قله  
عشق يعني هاي هاي اشک‌ها               در فرات بي‌وفا با مشک‌ها
دست‌افشان رقص سرخي واژگون            سعي در محراب با قانون خون
گفتمان مادران داغدار                          حسرت ديدار گل‌ها در بهار
يک نماد از قصه جام شراب                    رويکردي سبز در تفسير آب
عشق يعني يک شهود بي‌کران               سينه‌اي با وسعت هفت آسمان
در حضور آن فروغ تابناک                        سر تاويل شفق در جام تاک
پايکوبي بر فراز دارها                           يک غزل با ميثم تمارها
يا قنوتي هم صداي آبها                        در نماز صبح با مهتابها
عشق يعني کهکشان در کهکشان         چشم اميدي به سوي بي‌نشان
عشق يعني در فضاي رازها                   خلسه‌اي جاويد با پروازها
عشق يعني بي‌کران نورها                   با شقايق‌ها ميان هورها
طور سينين حيرتي بي‌انتها                   شعر شبنم در گلستان خدا
اشک غم در حسرت ديدارها                  همدلي تا صبح با تبدارها
عشق يعني يک سرود جاودان               رقص گلها حيرت پروانگان
عشق يعني زينبي تا اوج‌ها                   ناخدايي بر فراز موجها
يک زبان در کام از سر غدير                   کهکشان آسمانهاي منير
چيرگي بر خار و خسهاي سراب            مخزن‌الاسرار دخت بوتراب
انعکاس خطبه سجادها                       يورشي جاويد بر بيدادها
عشق يعني رود رود مادران                   در عزاي خيلي از نام‌آوران
غرق در خون ذوالجناحي اشکبار            در غم بشکوه آن تنها سوار
همنوا با عون يا جعفر شدن                   روي دستان پدر پرپر شدن
داستان خيمه‌هاي سوخته                   کودکاني از عطش افروخته
عشق يعني اربعين ياس‌ها                   اشک سرخي در غم عباسها
تا شهادت يک حبيب باوفا                     پير برناي کتاب کربلا
جان فشاني مرگ احلي من عسل       خوش درخشيدن فراسوي زحل
عشق گفتي کربلا آمد به ياد                   هيبت خون خدا آمد به ياد
عشق گفتي نينوا آمد به ياد                   عصمت لاله‌ها آمد به ياد

نام شاعر:احمد ده‌بزرگي

+ نوشته شده توسط استاد در شنبه یکم اردیبهشت 1386 و ساعت 15:37 |